Τρίτη 26 Απριλίου 2016

ΤΙ ΠΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΣΧΑ;
Σιγά-σιγά, φτάνουμε πάλι στο Πάσχα, παρότι φέτος πέφτει σχετικά αργά (Πρωτομαγιά) και στο υποσυνείδητο μας, τριγυρνάνε μαζί με την θρησκευτική κατάνυξη, οι εκδρομές στην εξοχή, οι παρέες αλλά και οι παραδοσιακές γαστριμαργικές απολαύσεις. Το Πάσχα υπάρχει μία συγκεκριμένη ποικιλία φαγητών : Νηστίσιμα, Μαγειρίτσα, Κόκκινα αυγά, Κοκορέτσι, Οβελίας και όλα τα λοιπά συναφή. Τι πίνουμε με αυτά τα φαγητά; Κατ’ αρχήν μπορούμε να πιούμε ότι θέλουμε, ξεκινώντας από τσίπουρα, μπύρες (που δίπλα στην φωτιά είναι μια χαρά) αλλά και κρασιά (με κλασική επιλογή – πασπαρτού τα ροζέ κρασιά). Μπορούμε όμως να δώσουμε στον εαυτό μας και στους καλεσμένους μας μια μικρή πολυτέλεια. Κρασί και μάλιστα ταιριασμένο με το φαγητό. Για να προτείνουμε κάποιες επιλογές για συνδυασμό κρασιού – φαγητού, επισημαίνουμε κάποιες κοινά αποδεκτές παραδοχές :
1.     Ταιριάζουμε λευκά κρέατα με λευκά κρασιά και κόκκινα κρέατα με κόκκινα κρασιά.
2.     Ταιριάζουμε λευκές σάλτσες με λευκά κρέατα και κόκκινες σάλτσες με κόκκινα κρέατα.
3.     Ταιριάζουμε αρώματα λεμονιού με λευκά κρασιά. Αντίστοιχα πολλά μπαχαρικά και κόκκινες σάλτσες με κόκκινα κρασιά.
4.     Ταιριάζουμε ίδιες εντάσεις. Τόσο μυρωδιές όσο και γεύσεις. Δηλαδή σε ένα ελαφρύ φαγητό διαλέγουμε ελαφρύ και κομψό κρασί. Αντίστοιχα σε ένα έντονο γευστικά φαγητό διαλέγουμε ένα έντονο γευστικά κρασί. Η ίδια ένταση δεν παραπέμπει αυστηρά σε ίδια γεύση, αλλά και ακριβώς την αντίθετη – το συμπλήρωμα της. Π.χ. Μπορούμε σε ένα πολύ αλμυρό φαγητό (κοπανιστή ή τυρί ροκφόρ) να βάλουμε δίπλα ένα γλυκό κρασί.
5.     Ταιριάζουμε οξύτητες με οξύτητες και λιπαρότητες με τανίνες. Δηλαδή πιάτο με λεμόνι πηγαίνει με λευκό κρασί, με υψηλή οξύτητα. Προσοχή δεν το παρακάνουμε στα ξύδια και στα λεμόνια, για να μην έχουμε αναγούλες! Λιπαρά φαγητά ζητούν, βαρελάτα άσπρα και κόκκινα με πλούσιες τανίνες (στυφές ουσίες στο στόμα).
6.     Ταιριάζουμε θερμότητα. Με τον καύσωνα δεν πίνουμε δυνατά κόκκινα κρασιά. Προτιμούμε ελαφριά κόκκινα ή ροζέ (και προφανώς κάποια άσπρα) που σηκώνουν την ψύξη και αντίστοιχα την εξωτερική ψηλή θερμοκρασία.
7.     Στα γλυκά ακολουθούμε τις σοκολάτες με κόκκινα γλυκά, τα φρουτώδη γλυκά με φρουτώδη γλυκά κρασιά και πάει λέγοντας.
8.     Γενικά ακολουθούμε τον κανόνα : από τα λευκά στα κόκκινα, από τα φρέσκα στα παλιά, από τα ελαφριά στα δυνατά και (!) από τα φτηνά στα ακριβά.
9.     Ακροτελεύτιο  άρθρο : Σε τελική ανάλυση, ειδικά σε μεγάλες ζέστες (που ιδιαίτερα φέτος, πιθανολογείται λόγω πρωτομαγιάς), μπορούμε να ποιούμε μόνο σαμπάνια ή γενικά αφρώδες (ή ημιαφρώδες), σε όλες τις εκδοχές, λευκή μονοποικιλιακή, ροζέ, ξηρή, λιγότερη ξηρή, ημίγλυκη κλπ. Μία σαμπάνια διαφορετική για κάθε είδος φαγητού. Πάμε να αδελφοποιήσουμε το Παρίσι με τη Λειβαδιά, ή τη Καμπανία με τη Ρούμελη (όπως λέει και ένας οινοκριτικός). Για αυτά στο τέλος.
Γενικά τώρα, είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθούν οι επιλογές των κρασιών της Mεγάλης Εβδομάδας, με τόσο μεγάλο εύρος από νηστίσιμα πιάτα. Θα κάνουμε όμως μια προσπάθεια.

Ξεκινώντας με τη Μεγάλη Εβδομάδα : Έχουμε κυρίως θαλασσινά, σαλάτες, φάβες, όσπρια, λαδερά. Αν εξαιρέσεις τα θαλασσινά τα ροζέ είναι ένας φτηνός και πασπαρτού συνδυασμός. Στα θαλασσινά επιλέξτε κάποιο ‘τραγανό’ λευκό με οξύτητα, η οποία θα αντικαταστήσει την ανάγκη του να στύψετε λεμόνι, δηλαδή Ασύρτικα, κυρίως Σαντορίνης (χωρίς βαρέλι). Για τις γαρίδες επιλέξτε ένα κομψό αρωματικό κρασί, όπως Sauvignon Blanc, ή Ελληνική Μαλαγουζιά. Αξίζει η δοκιμή όμως για Αλσατικό  
Gewurtstraminer (θυμηθείτε  με), παρότι σχετικά γλυκίζει.

Τέλος με τα ζυμαρικά και τις κόκκινες σάλτσες, ελαφριά ερυθρά κρασιά (π.χ. φρέσκα Αγιωργίτικα) με ικανοποιητική οξύτητα θα ισορροπήσουν με την οξύτητα και τον φυτικό χαρακτήρα της ντομάτας.
Μετά την νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας, (είτε την τηρήσαμε είτε όχι) έρχεται το τραπέζι της Ανάστασης, με τη μαγειρίτσα να ‘πρωταγωνιστεί’ και να προετοιμάζει για το ‘ξεσάλωμα’ της Κυριακής του Πάσχα. Η μαγειρίτσα γενικά θεωρείται σούπα. Τα ψιλοκομμένα εντόσθια και τα λαχανικά που περιέχει η μαγειρίτσα, αλλάζουν εντελώς την υγρή υφή που έχει το πιάτο, κάνοντας το έτσι πολύ πιο φιλικό προς το κρασί. Με λυμένα τα χέρια πια, μένει να επιλέξουμε ένα λευκό κρασί με ικανό ‘σώμα’ (δηλαδή βαρελάτο) και οξύτητα, να ‘σπάσουν’ την λιπαρότητα του πιάτου, ενώ ταυτόχρονα να σηκώσουν, τον λεμονάτο-ξινό χαρακτήρα, που η μαγειρίτσα διαθέτει. Ασύρτικο βαρέλι είναι το νούμερο 1. Δοκιμάστε και το Νυχτέρι αλλά και το μονοποικιλιακό  Αηδάνι. Για τους περισσότερο εξερευνητές, το Αλσατικό Tokay Pinot Gris, θα είναι μια εμπειρία. Τέλος και τα πλούσια βαρελάτα Chardonnays είναι μέσα στο παιχνίδι.
Πρίν τον οβελία, παίζουν διάσημα ορεκτικά όπως :  Πίτες, σαλάτες, κόκκινα αυγά, τζατζίκια, κοκορέτσι, γαρδούμπες κλπ.  Ακολουθήστε τον γενικό κανόνα : από τα λευκά στα κόκκινα, από τα φρέσκα στα παλιά, από τα ελαφριά στα δυνατά και (!) από τα φτηνά στα ακριβά. Έτσι προτείνουμε να ξεκινήσετε με κάποια ελαφριά λευκά κρασιά για τις σαλάτες και τα ορεκτικά, π.χ.με μία καλή ρετσίνα (π.χ, Δάκρυ του Πεύκου), με ένα ροζέ κρασί από ξινόμαυρο ή αγιωργίτικο δίπλα στο ζουμερό κοκορέτσι, ή και να ανοίξτε το κόκκινο το οποίο θα συνοδέψει σε συνέχεια και το αρνί σας (Αν το αρνί είναι στο φούρνο).
Στο σουβλιστό αρνί υπάρχουν δύο επιλογές : η Ελληνική ποικιλία και η Διεθνής ποικιλία. Ξυνόμαυρο εναντίον Syrah. Εδώ, δίπλα στην τραγανή ‘πέτσα’ και την λιπαρή-αλμυρή σάρκα του αρνιού στη σούβλα, ζητάμε πλούσια κρασιά. ¨Ένα ερυθρό με επίπεδα οξύτητας, όπως το Ξινόμαυρο, θα φρεσκάρει τον ουρανίσκο. Λίγα χρόνια παλαίωσης και το κρασί θα έχει κερδίσει σε πολυπλοκότητα και θα έχουν μαλακώσει οι τανίνες του. Από τα ξυνόμαυρα προτιμάω πιο πολύ τις Γουμένισσες για την σούβλα, παρά τις Νάουσες, που μπορεί αρωματικά να βγάλουν πιπεριές και ντομάτες. Από την άλλη το Syrah, με την γλύκα του, τη σύνθετη αρωματική του παλέτα, θα ισοφαρίσει την αρνίσια μυρωδιά και  το αλάτι τού, κατά τα άλλα, μερακλή ψήστη. Η δικιά μου η γνώμη πάει πιο πολύ στο Syrah (που είναι πιο πλούσιο γευστικά) και μάλιστα το ελληνικό! Δοκιμάστε την Φλέβα του Σκούρα και θα με θυμηθείτε. Αν αντέχετε δοκιμάστε παράλληλα και ένα Αυστραλέζικο Shiraz. Υπάρχει βέβαια και η kinder έκπληξη από παλιά. Ρετσίνα. Ναι ποιοτικές ρετσίνες π.χ. του Κεχρή, όπως το Δάκρυ του Πεύκου (Ασύρτικο) ή σε φόντο Ροζέ (Ξυνόμαυρο).

Επειδή το μεσημέρι της Κυριακής, κάποιοι (όπως εγώ) την βγάζουν συνέχεια δίπλα στη φωτιά, κάνει και συνήθως παραπάνω ζέστη, τα αλμυρά και οι μεζέδες δίνουν και παίρνουν, κάντε την τολμηρή κίνηση.  Θυμηθείτε το Ακροτελεύτιο  άρθρο : μπορούμε να πιούμε μια σαμπάνια ή ένα ημιαφρώδες. Αν η σαμπάνια σας βγαίνει δύσκολα σαν επιλογή, δοκιμάστε ροζέ ημιαφρώδες από το Αμύνταιο (και μάλιστα demi-sec), που τα έχει όλα και σε καλή τιμή : Δροσιά, τανίνες, γλύκα, φυσαλίδες.
Για τα γλυκά τι; Μετά από τέτοιο φαγητό και ψήσιμο ποιος έχει χώρο στο στομάχι όρεξη για γλυκά; Πάμε καλύτερα για σόδες!!
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

ΔΒ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου